Biografia Connie Smith

Szybkie fakty

Urodziny: 14 sierpnia , 1941



Wiek: 79 lat,79-letnie kobiety



Znak słońca: Lew

Znany również jako:Konstancja June Meador



Kraj urodzenia: Stany Zjednoczone

Urodzony w:Elkhart, Indiana, Stany Zjednoczone

Znany jako:Artysta muzyczny



Piosenkarze country Amerykanki

Rodzina:

Współmałżonek/Był:Marty Stuart (zm. 1997), Jack Watkins (zm. 1966 - dyr. 1967), Jerry Smith (zm. 1961 - dyr. 1966), Marshall Haynes (zm. 1968 - dyr. 1992)

ojciec:Hobart Meador

matka:Wilma Meador

dzieci:Darren Justin Smith, Jeanne Haynes, Jodi Haynes, Julie Haynes, Kerry Watkins

NAS. Państwo: Indiana

Kontynuuj czytanie poniżej

Polecany dla Ciebie

Cherilyn Sarkisjan Miley Cyrus Dolly Parton Jennette McCurdy

Kim jest Connie Smith?

Connie Smith to legendarna amerykańska piosenkarka country, najbardziej znana ze swojego debiutanckiego singla „Once a Day”. Piosenka nie tylko katapultowała ją prosto do sławy, ale także uczyniła ją jedyną piosenkarką country, która zadebiutowała na pierwszym miejscu listy „Billboard”. Uważana za jedną z najlepszych piosenkarek country w połowie lat 60. miała jednak krótkotrwałą karierę. Żadne z jej kolejnych wydawnictw nie mogło powtórzyć sukcesu jej debiutanckiego utworu. Smith później wkroczył w muzykę gospel i pop. Ma na swoim koncie 11 nominacji do nagrody Grammy, ale żadnej nie zdobyła. Smith napisała również teksty wielu jej piosenek, odzwierciedlając jej życie osobiste i przekonania religijne. Kredyt obrazu http://www.prphotos.com/p/CHI-000271/
(Charlie Halley) Dzieciństwo i wczesne życie Connie Smith urodziła się jako Constance June Meador, 14 sierpnia 1941 r. w Elkhart w stanie Indiana, w rodzinie Wilmy i Hobarta Meadorów. Dorastała z czwórką rodzeństwa. Miała kilka miesięcy, kiedy jej rodzice przenieśli się do rodzinnego domu w Zachodniej Wirginii. Rodzina w końcu osiedliła się w Dungannon w stanie Ohio. Smith ukończyła „Salem-Liberty High School” w 1959 roku. Jej pierwsze lata były burzliwe z powodu agresywnego ojca, który spowodował u niej wiele psychicznych urazów. Jej rodzice rozwiedli się, gdy miała 7 lat. Matka Smitha poślubiła Toma Clarka, który był już ojcem ośmiorga dzieci. Mieli razem dwoje dzieci. W przeciwieństwie do jej biologicznego ojca, ojczym Smith był niezwykle pomocny i stał się przyczyną jej rosnącego zainteresowania muzyką. Akompaniowała Clarkowi, kiedy grał na mandolinie, podczas gdy jej bracia grali na skrzypcach i gitarze. Ona sama zaczęła uczyć się gry na gitarze, gdy była nastolatką, gdy dochodziła do siebie po wypadku z kosiarką w szpitalu. W sierpniu 1963 wzięła udział w konkursie talentów w parku muzyki country „Frontier Ranch” i wygrała konkurs. Przyciągnęła uwagę artysty country Billa Andersona, który był pod wrażeniem jej głosu. Smith spotkał Andersona ponownie na koncercie muzyki country w styczniu 1964 roku. Anderson zaprosił go do występu w audycji radiowej Ernesta Tubba „Midnite Jamboree”. Był to ważny krok w karierze Smitha jako artysty muzyki country. Kontynuuj czytanie poniżejAmerykańscy śpiewacy country Amerykańskie śpiewaczki country Lew Kobiety Kariera zawodowa Występ Smitha z Andersonem w „Midnite Jamboree” przyciągnął jej wiele uwagi. W maju 1964 nagrała kilka nagrań demo, które menedżer Andersona, Hubert Long, przekazał „RCA Victor Records”. Uczuciowy głos Smitha zrobił wrażenie na producencie Chet Atkins, który zaproponował jej kontrakt nagraniowy. Podpisała kontrakt z wytwórnią 24 czerwca 1964 roku. W ramach „RCA” Smith wydała swój debiutancki singiel „Once a Day” w sierpniu tego roku. Singiel stał się nie tylko największym hitem w jej karierze, ale także stał się jej charakterystyczną piosenką. Napisana przez Andersona piosenka przez kilka tygodni znajdowała się na szczycie list przebojów country, co czyni ją jedną z niewielu piosenek w historii muzyki country, która przez tak długi czas utrzymała pierwszą pozycję na listach przebojów. Po historycznym sukcesie „Raz dziennie” Smith zdobyła swoje pierwsze trzy nominacje do nagrody Grammy (za „Najlepszy kobiecy wokal country”, „Najlepszy nowy artysta country i western” oraz „Najlepszy singiel country i western”). . W marcu 1965 roku wydała swój debiutancki album, który przez 7 kolejnych tygodni zajmował pierwsze miejsce na liście „Billboard Top Country Albums”. Kolejne albumy Smitha, „Cute 'n' Country” (październik 1965), „Born to Sing” (1966), „Connie in the Country” (luty 1967), „Connie Smith Sings Bill Anderson” (maj 1967) i „ Downtown Country” (1967) również przez kilka tygodni rządził na liście albumów „Billboard Top Country”. Mniej więcej w tym samym czasie Anderson napisał dla niej kilka piosenek, w szczególności nominowany do nagrody Grammy „Cincinnati, Ohio”, który skłonił miasto do ogłoszenia własnego „Dnia Connie Smith” w czerwcu 1967 roku. „Przyjdę biegiem”, którą Smith napisała dla siebie. Anderson napisał także tekst do kolejnego singla „Once a Day” (1964), zatytułowanego „Then and Only Then”. W 1965 spełniło się dziecięce marzenie Smitha o zostaniu członkiem audycji radiowej „Grand Ole Opry”. Wystąpiła także w swoich przebojowych singli w kilku filmach z muzyką country, takich jak „Drugie skrzypce do stalowej gitary” (1966), z udziałem Jayne Mansfield „The Las Vegas Hillbillys”, „Droga do Nashville” (1967), i „Hell on Wheels” (z Martym Robbinsem). W 1966 roku otrzymała nominację do nagrody Grammy za „Connie Smith Sings Great Sacred Songs” oraz za singiel „Ain't Had No Lovin” z „Born to Sing” oraz nominację do „Country Music Association”. (CMA) nagroda dla „Wokalistki Roku” (1967). Smith przeżyła swój pierwszy skok w karierze w 1968 roku. Jej nocny sukces przyniósł jej ogromną presję ze strony branży. Do tego doszły jej napięte harmonogramy koncertów, które wpłynęły na jej stan psychiczny, prowadząc nawet do rozważania czasami samobójstwa. Jednak jej wiara w chrześcijaństwo uchroniła ją przed podjęciem drastycznego kroku. Została Narodzona na nowo chrześcijanką wiosną 1968 roku. Z drugiej strony, ciemne fazy jej życia nie tylko nadały karierze Smith nowy kierunek, ale także nauczyły ją utrzymywania zdrowej równowagi między życiem zawodowym a prywatnym. Zaczęła nagrywać mroczniejsze piosenki, takie jak „Ribbon of Darkness” (cover przeboju Marty'ego Robbinsa), która była kroniką traumatycznych przeżyć związanych z jej pierwszym rozwodem. Została nominowana do nagrody „Grammy” w kategorii „Najlepszy kobiecy wokal country”. Continue Reading Below W 1969 współpracowała z piosenkarzem country Natem Stuckey przy albumie duetu „Young Love”. Ich drugi album, „Sunday Morning with Nat Stuckey and Connie Smith” (1970), był albumem gospel i został ponownie wydany jako „God Will” w 2001 roku. Duet zdobył nominację do „Grammy” w 1971 roku za swój święty występ – Szepcząca Nadzieja. Na początku dekady Smith wkroczyła w świat muzyki gospel, co odzwierciedlało jej pogłębioną wiarę w chrześcijaństwo. Jej kolejny album gospel, „Come Along and Walk with Me” (1971), jest jej ulubieńcem wszech czasów. Razem ze swoim trzecim mężem, ewangelistą Marshallem Haynesem, brała udział w ewangelicznym show roadshow. Rok 1972 był najbardziej udanym rokiem dekady dla Smith, ponieważ wszystkie jej single wydane w tym roku, „Just for What I Am”, „If It Ain't Love” i „Love Is the Look You're Look” Bo” zapewniło sobie miejsce w pierwszej dziesiątce piosenek na liście „Billboard Magazine”. W listopadzie 1972 r. Smith opuściła „RCA”, ponieważ czuła, że ​​wytwórnia przestała być dla niej uprzejma. W następnym roku podpisała kontrakt z „Columbia Records”, w ramach którego wydawała głównie piosenki gospel. Jednak umowa pozwoliła jej również wydawać albumy country. W przeciwieństwie do piosenek country, jej utwory gospel były stosunkowo mniej udane. Nie miało to jednak wpływu na jej sławę i przez większość lat 70. pozostawała czołową artystką. W 1973 roku wydała swój pierwszy album country „A Lady Named Smith” (maj) oraz swój pierwszy album gospel „God Is Abundant” (listopad). Jej występy gospel w „All the Praises” i „Connie Smith Sings Hank Williams Gospel” (jej drugi album gospel z „Columbia”) przyniosły jej nominacje do nagrody Grammy. Jednak Smith podobno nie mogła odtworzyć tej samej jakości w „Columbia”, co zrobiła w „RCA Victor”. Następnie podpisała kontrakt z „Monument Records” w 1977 roku. Wytwórnia skłoniła ją do produkowania piosenek, które pasują do współczesnego gustu. Dlatego Smith skupiła się na country pop i bardziej miękkim materiale. W tej fazie produkowała także współczesne ballady dla dorosłych i popowe kawałki inspirowane disco. Niestety, większość jej singli wydanych w ramach „Monument”, takich jak jej debiutancki album „Pure Connie Smith” (1977), nie zdołała nawet zapewnić miejsca wśród 40 najlepszych piosenek głównych list przebojów. Jej kolejne single, „Smooth Sailin” i „Ten Thousand and One”, również nie pojawiły się na żadnych głównych listach przebojów. Jedynym znaczącym hitem Smitha w tym okresie był popowy hit z 1977 roku „I Just Want to Be Your Everything”, który znalazł się wśród 20 najlepszych piosenek na kilku listach przebojów. Kolejne niepowodzenia wpłynęły na wyniki sprzedaży „Monumentu”, a Smith zrobiła sobie przerwę w karierze w 1979 roku, aby całkowicie skupić się na swojej rodzinie. W tym samym roku zdobyła nagrodę „Music City News Gospel Group/Act of the Year”. Smith powróciła w 1985 roku, wydając nowy singiel „A Far Cry from You” pod tytułem „Epic Records”, który znalazł się na 71. miejscu. Jednak jej drugi singiel pod tytułem „Epic Records” nie wszedł na listy przebojów. W tej dekadzie nie wydała żadnego innego albumu studyjnego. Continue Reading Below W 1986 roku zagrała epizod w horrorze „Maximum Overdrive”. W 1992 roku, po kilkuletniej przerwie, wydała album zatytułowany „The Wayward Wind”. Honorowy cytat Dolly Parton znalazł się na kompilacyjnym albumie Smitha „The Essential Connie Smith” z 1996 roku. W 1998 roku wytwórnia Marty'ego Stuarta, „Warner Brothers”, wyprodukowała jej album powrotny, zatytułowany sam. Album okazał się jednak porażką. W 2000 roku Smith ponownie zjednoczyła klasyczny zespół country pod logo swojego oryginalnego zespołu z lat 60., „Sundowners”, który był jednym z ostatnich autentycznych zespołów country tej epoki. Nadal występowała z zespołem na koncertach i często pojawiała się w audycji radiowej „Grand Ole Opry”. W 2002 roku Smith otrzymała jedno z najwyższych wyróżnień w swojej karierze, kiedy zajęła dziewiąte miejsce na liście „CMT's Greatest Women of Country Music”. Kolejny zaszczyt pojawił się na jej drodze, gdy ulubiony wokalista country Smitha, George Jones, wymienił ją jako swoją ulubioną piosenkarkę country w swojej książce „I Lived to Tell It All”. W następnym roku Smith wydał chrześcijański album „Love Never Fails” we współpracy z Barbarą Fairchild i Sharon White (z grupy country „The Whites”). Piosenkarka country Martina McBride użyła coverowej wersji „Once a Day” w swoim albumie „Timeless” z 2005 roku. Kontynuując działalność solową, Smith wykonała hit Sonny'ego Jamesa „A World of Our Own” podczas ceremonii medalowej Country Music Hall of Fame w maju 2007 roku. W tym samym roku Smith zaśpiewała w duecie z mężem na jego albumie „Compadres”. W listopadzie 2008 roku Smith zaczął występować w cotygodniowym serialu telewizyjnym Stuarta „The Marty Stuart Show”, emitowanym w sieci „RFD”. Po ponad dziesięcioletniej przerwie wydała singiel zatytułowany „Long Line of Heartaches” w ramach „Sugar Hill Records”. Smith został wprowadzony do „Country Music Hall of Fame” w 2012 roku. Życie rodzinne i osobiste Smith poślubił Jerry'ego Smitha w 1961 roku. Jerry był ferroanalitykiem w Inter-Lake Iron Corporation. Mieli jedyne dziecko, Darrena Justina, 9 marca 1963 roku. Rozwiedli się w połowie lat sześćdziesiątych. Następnie Smith poślubił gitarzystę Jacka Watkinsa. Mieli syna, Kerry Watkins. Smith i Watkins rozstali się po około roku. Wkrótce poślubiła mechanika telefonicznego Marshalla Haynesa. Mieli trzy córki: Jeanne, Julie i Jodi Haynes. Małżeństwo zakończyło się rozwodem na początku lat 90-tych. Smith ponownie wyszła za mąż w 1997 roku. Jej czwarty mąż, piosenkarz country Marty Stuart, jest od niej o 17 lat młodszy.